بنفشی که قرمزش بیشتر باشد

.. و در جهانی که قصه‌ها تمام نمی‌شوند، این به موقع‌ترین پایان است....

انگار که دنیا با طلوع آن روز شروع و با غروبش تمام شود، بی هیچ قبل و بعدی...

دنیا بزرگ‌تر از آن است که آدم‌ها نروند و کوچک‌تر از آن که برنگردند....

نمی‌خواستم بیشتر نزدیکم شود.نمی‌خواستم دورتر از این برود.نمی‌خواستم همینجایی که هست بماند.....

آدم‌های رویایی کجا باید پایشان را روی زمین بگذارند؟ و اگر نگذارند چه؟ و اگر دلشان نخواهد چه؟ و اگر رویایی بودن اصلا چیز بدی نباشد چه؟...

او تعریف می‌کرد و زندگی که در هجده سالگی‌ام یخ زده بود، قطره قطره در تن بیست و هشت ساله‌ام جاری می‌شد.....

مهم نیست چقدر عاشق باشی، زمان جزئیات را از یاد عاشق‌ترین افراد هم می‌برد....

باید بگردی. باید خیلی بگردی؛ نه در افراد بلکه در یک فرد. باید آنقدر زیر و رویش بکنی تا بتوانی با چشم‌های بزرگ‌سالت، رگه‌های قرمز وجودش را پیدا کنی. رگه‌های قرمزی که گاه آنقدر پشت پوست و استخوان و فکر ...

فهمیدم خیابان‌ها پر است از آقا و خانم‌های آبی‌ای که روزی قرمزترین رنگ دنیای کسی بوده‌اند. فهمیدم چقدر آدم توی کوله‌پشتی‌های دوران دانشگاه این و آن تنها مانده‌اند و فهمیدم هواپیماها دست کم یک بار هرکدا...

دوست داشتنش مرا بزرگ کرد و رفتنش بزرگ‌تر...

وقتی برمی‌گردی ثبات هیچ‌چیز ضمانت‌شده نیست. معلوم نیست کوچه‌ها همانطور باشند، معلوم نیست آدم ها همانطور بخندند، معلوم نیست قلب‌ها همانطور بتپند.....

اگر خیال قرمز او نبود، روزهای آجری تنهایی به این سادگی‌ها نمی‌گذشت...

در تمام قصه‌هایی که خوانده بودم کسی کسی را دوست داشت اما آن فرد می‌رفت. در هیچ‌کدام از داستان‌ها کسی که عاشق بود خودش دست به رفتن نمی‌زد.....

اگه یه نفر یه بادکنکو محکم بگیره و یه باد شدید هم بیاد.. اونوقت اون بادکنکه می‌مونه؟ یا میره؟.... یا می‌ترکه؟...

اما او توی نقاشی‌ها و لابه‌لای رنگ‌ها بزرگ شده بود....

خدایا یه کاری کن آدما اونجایی باشن که دلشون اونجاست..فکر می‌کنم اگر روزی این دعا برآورده شود هیچ آدمی توی خانه‌اش، شهرش و یا حتی این دنیا نمی‌ماند. ما آدم‌ها خیلی وقت‌ها دور از دلمان زندگی می‌کنیم....

وقتی کسی که دوستش داری نامت را صدا می‌زند، تازه می‌فهمی چقدر اسمت را دوست داری.....

جوری سیگار می‌کشید که انگار آخرین ذره‌های امیدواری‌اش لابه‌لای دود و سرفه از او جدا می‌شد...

من فکر می کنم زیر زمین پر از صدا باشه....

حرف‌ها حجم دارند. قورتشان که می‌دهی گلویت درد می‌گیرد. حرف‌ها هضم نمی‌شوند. آنقدر می‌مانند تا از دهانت بریزند بیرون.....

به نظر تو وقتی آدم انقدر کسیو دوست داره، کار احمقانه‌ای نیست دونستن قیافش؟ ما قیافه‌ی آدما رو می‌بینیم تا بشناسیمشون.. وقتی تو اون آدمو هرجایی که باشه حس می‌کنی، نیازیه که بدونی چه شکلیه؟...

حالا می‌فهمم این خاصیت عشق است. کسی برای تو متفاوت می‌شود، کسی برای تو قرمز می‌شود که برای دیگران یک عابر است....

گاهی با خودم تصور می‌کردم که بابا شب‌ها برایم شعر می‌نویسد و تمام آن حرف‌هایی که یک عمر گفته نشد، تمام آن مراقب خودت باش‌هایی که سکوت شد، جایی مکتوب است، جایی شعر شده است....

کسی که می‌رود پیش خدا چقدر دور می‌شود؟...

حالا که نیست می‌فهمم، که بودن هرجورش به نبودن می‌ارزد....

من فکر می‌کنم آدما چنگ می‌زنن به خاطره چون دیگه تکرار نمیشه، چیزیم جز اون ندارن. بعضیا شروع می‌کنن به مدام و توی هر جمعی گفتن و گفتن، من اما می‌خوام بنویسم....