بابای آقای مدیر

تا ده یازده سالگی بابام قهرمان زندگیم بود. دلم می‌خواست مثل اون بشم. رفتار و کلامشو تقلید می‌کردم. فکر می‌کردم بهتر از بابام توی دنیا وجود نداره. دوران نوجوانی کمی متفاوت بود. از کلاس پنجم به بعد، دیگه توقعاتم رو برطرف نمی‌کرد..