لیپوپروتئین پرچگالی HDL

ارزیابی دیس‌لیپیدمی و خطر بیماری‌های عروق کرونر از انحصار بررسی کمّی غلظت سرمی کلسترول لیپوپروتئین پرچگالی (HDL-C) خارج شده و به سمت تحلیل‌های کیفی و مکانیسمی سوق یافته است. گرچه مطالعات اپیدمیولوژیک کلاسیک همواره ارتباط معکوسی میان غلظت HDL-C سرم و بروز بیماری‌های آترواسکلروتیک عروق قلبی (ASCVD) نشان داده‌اند، شواهد کارآزمایی‌های بالینی و ژنتیک مولکولی حاکی از آن است که افزایش غلظت این لیپوپروتئین به تنهایی تضمین‌کننده حفاظت در برابر آتروژنز نیست. درک کامل نقش فیزیولوژیک HDL مستلزم بررسی دقیق فرایند انتقال معکوس کلسترول (Reverse Cholesterol Transport - RCT)، ساختار ناقل‌های غشایی وابسته به انرژی، تغییرات ساختاری-عملکردی در بستر التهاب و دیابت، و تعاملات بیوشیمیایی آن با سایر بیومارکرهای متابولیک است.