در این اپیزود به واکاوی چندین بنای تاریخی در جهان و نگاه جامعه به زن و نقش او در ساخت این بناها داریم . معماریِ کنترل، انزوا، سوگ و یا زیستن؟
بعضی از بناها زن را پنهان میکنند، بعضی او را در سوگ جاودانه میسازند؛ اما ائلگلی تبریز برای «زیستنِ» او بنا شد.
روایت است اوزونحسن این فضا را ساخت تا دلتنگی همسرش برای دریا را تسکین دهد؛ صحت تاریخیاش هرچه باشد، باور جمعی تبریز این عمارت را با «انبساط خاطرِ یک زنِ زنده» پیوند زده است.
در دنیایی که معماریاش یا مثل «هوا محلِ» هند حقِ دیدهشدن را از زن میگرفت، یا مثل «قیزقولهسیِ» استانبول او را در انزوای برج حبس میکرد، ائلگلی با آب و چشمانداز بازش، یک استثنای تاریخی است.
اینجا معماری بهجای کنترل و پوشاندن، راهی برای نفس کشیدن باز کرد.
و شاید تعریفِ اصیلِ هنر همین باشد:
حسی که به یادگار میگذارد .
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است