مبدا کربلا مقصد قدس

زمستان سال ۱۳۵۵، دو سال پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ایران رژیم بعث عراق به سرکردگی صدام، تصمیم گرفت صدای شور حسینی را به خاموشی بکشاند. تفتیش‌های سنگین، ممنوعیت نماد‌های عزاداری و فشار بر مداحان من جمله اقداماتی بود که رژیم بعث صدام حسین برای بازداشتن شیعیان از حضور در راهپیمایی اربعین حسینی انجام داد.

اما در میان این خفقان مطلق، هدایت مرجعیت بزرگ، آیت‌الله سید محمدباقر صدر خشم مردم را در یک نقطه کانونی به نام اربعین حسینی متمرکز کرد. ساعت ۱۱ صبح پانزدهم بهمن‌ماه، ۳۰ هزار نفر از حرم امیرالمؤمنین (ع) به راه افتادند؛ قیامی که به انتفاضه صفر یا انتفاضه اربعین معروف شد.

در همین حال صدام تیپ زرهی و هواپیما‌های میگ خود را برای جلوگیری از این حرکت گسیل کرد. ده‌ها نفر به خاک و خون کشیده شدند و علمایی، چون آیت‌الله سید محمدباقر حکیم به زندان ابوغریب افتادند. اما در نجف، امام خمینی (ره) با فرستادن فرزند خویش، حاج آقا مصطفی، مهر تأییدی بر این حرکت تاریخی زد.

استاندار نجف، جاسم الرکابی، سیبیلش را گرو گذاشته بود تا این شور حسینی را آرام کند، اما پیروزی خون بر شمشیر، حساب رژیم بعث را برهم زد. بعثی‌ها مسیر را مسدود کردند، اما نتوانستند ریشه این قیام را خشک کنند. از این باب سقوط صدام حسین در سال ۱۳۸۲، پایان یک انفصال اجباری بود. مردم عراق و ایران، از زیر سایه بالگرد‌های آمریکایی و از میان ادوات منهدم‌شده نظامی عبور کردند. اما چه کسی این حرکت را به مظهر قدرت امت اسلامی تبدیل کرد؟

قائد شهید امت در همین زمینه طی بیاناتی فرموده‌اند: در اربعین حسینی میلیون‌ها انسان در کنار هم قرار گرفتند؛ خود این حرکت عظیم یک جمعی از مسلمان‌ها - البتّه مخصوص شیعه نبود، سنّی‌ها هم بودند - که در دنیا انعکاس پیدا ک